مجله "تحقیقات پزشکی ترجمانی"

زمینه و هدف: پیری با تغییرات متابولیک و اختلال در عملکرد سلول‌های بتای پانکراس ارتباط دارد. ژن (PDX1)pancreatic and duodenal homeobox 1 نقش مهمی در تمایز، بقا و عملکرد سلول‌های بتا دارد و تغییر در بیان آن می‌تواند با اختلال عملکرد پانکراس همراه باشد. این مطالعه با هدف بررسی اثر اپی‌گالوکاتچین-3-گالات(EGCG)  بر بیان ژن PDX1 در بافت پانکراس موش‌های صحرایی نر نژاد ویستار در مدل پیری القاشده با دی گالاکتوز (D-galactose) انجام شد.
روش تحقیق: در این مطالعه تجربی، 40 موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار به‌صورت تصادفی به چهار گروه کنترل، EGCG، D-galactose  و D-galactose + EGCG تقسیم شدند. پیری با تزریق داخل‌صفاقی D-galactose با دوز 100 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به مدت 9 هفته القا شد. در گروه D-galactose + EGCG، پس از القای پیری، EGCG با دوز 25 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به‌مدت 4 هفته از طریق گاواژ خوراکی تجویز شد. پس از پایان تیمار، RNA بافت پانکراس استخراج و cDNA سنتز شد. بیان ژن PDX1  با Real time PCR و روش2^-ΔΔCt  با استفاده از GAPDH به‌عنوان ژن مرجع ارزیابی شد. تحلیل آماری با ANOVA یک‌طرفه و آزمون تعقیبی Tukey در سطح معنی‌داری 05/0P< انجام شد.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که بیان نسبی ژن PDX1 در گروه D-galactose در مقایسه با سایر گروه ها کاهش یافت. تجویز EGCG  پس از القای پیری، بیان ژن PDX1 را در گروه D-galactose + EGCG در مقایسه با گروه D-galactose به‌طور معنی‌داری افزایش داد (036/0=P). مقادیر  RQدر گروه‌های کنترل، EGCG، D-galactose و D-galactose + EGCG به‌ترتیب 01/1، 67/1، 35/0 و 69/0 بود.
نتیجه‌گیری: در مجموع تجویز EGCG پس از القای پیری با افزایش بیان ژن PDX1 در بافت پانکراس موش‌های صحرایی همراه بود. این یافته می‌تواند ارتباط میان EGCG و تنظیم مولکولی مرتبط با عملکرد سلول‌های بتا را مطرح کند. ارزیابی پروتئین PDX1  و شاخص‌های عملکردی پانکراس در مطالعات آینده می‌تواند به تبیین اهمیت زیستی این تغییرات کمک کند.