دوره 17، شماره 1 - ( بهار 1389 )                   جلد 17 شماره 1 صفحات 1-10 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Mansouri S, Shafiee-Nick R, Naghizadeh B, Parsaee H. Evaluation of the effects of new synthetic methylquinolinone derivatives on glucose-induced insulin secretion from rats' isolated Langerhans islets. J Birjand Univ Med Sci.. 2010; 17 (1) :1-10
URL: http://journal.bums.ac.ir/article-1-585-fa.html
منصوری سید محمدتقی، شفیعی‌نیک رضا، نقی‌زاده بهاره، پارسایی حیدر. بررسی اثر مشتقات جدید متیل‌کینولینونی بر ترشح انسولین القا شده توسط گلوکز از جزایر لانگرهانس جدا شده موش صحرایی. مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي بيرجند. 1389; 17 (1) :1-10

URL: http://journal.bums.ac.ir/article-1-585-fa.html


1- استادیار گروه فارماکولوژی، مرکز تحقیقات فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، ایران ، smt_mansouri@yahoo.com
چکیده:   (31340 مشاهده)

  زمینه و هدف: مهارکننده‏های انتخابی آنزیم فسفو دی‏استراز حلقوی نوع ٣ (PDE3) با افزایش مقدار cAMP ، قدرت انقباضی قلب و ترشح انسولین وابسته به گلوکز را تقویت می‏کنند. در این تحقیق اثر تعدادی از مشتقات متیل‏کینولینون (MC1-MC10) به عنوان مهارکننده انتخابی PDE3 بر ترشح انسولین تحریک‌شده توسط گلوکز (GIIS) مورد بررسی قرار گرفت.

  روش تحقیق: در این مطالعه تجربی، پس از هضم پانکراس جدا شده توسط کلاژناز، جزایر لانگرهانس آزاد در زیر استریومیکروسکوپ به طور دستی جدا و در بافر کربس حاوی گلوکز mM 3 به مدت 30 دقیقه تیمار شدند؛ سپس با محلول گلوکز mM 3 یا mM 10 با و یا بدون ایزوبوتیل متیل گزانتین (IBMX) به عنوان استاندارد و یا با وجود غلظت µM ١٠٠ مشتقات مختلف متیل‏کینولینون تیماردهی انجام شد. انسولین رها شده در مدت یک ساعت، با استفاده از کیت رادیوایمنواسی اندازه‏گیری شد.

  یافته‌ها: گلوکز با غلظت mM ١٠، ترشح انسولین از جزایر را به طور معنی‏داری نسبت به غلظت mM ٣ افزایش داد (٠١/٠>P).

IBMX در غلظت µM ١٠٠، میزان GIIS را به طور معنی‏داری تقویت نمود (٠١/٠>P). از بین ده ترکیب مورد آزمایش، مشتقات MC7 و MC9 میزان GIIS را به طور معنی‏داری در مقایسه با محلول گلوکز mM ١٠ به تنهایی افزایش دادند (٠١/٠>P) که با اثر IBMX قابل مقایسه بود.

  نتیجه‌گیری: ترکیبات مورد آزمایش (MC1-MC10) با وجود داشتن ساختمان مشابه، اثرات متفاوتی بر ترشح انسولین داشتند که احتمالا به دلیل اثر وابسته به بافت این داروها می‏باشد. امید است که بتوان در آینده از این ترکیبات در درمان بیماری دیابت بهره جست.

متن کامل [PDF 281 kb]   (2207 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله اصیل پژوهشی | موضوع مقاله: فيزيولوژي
دریافت: ۱۳۸۸/۱۲/۱۷ | پذیرش: ۱۳۹۴/۱۲/۲۰ | انتشار: ۱۳۹۴/۱۲/۲۰

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی بیرجند می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2018 All Rights Reserved | Journal of Birjand University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb