دوره 17، شماره 1 - ( بهار 1389 )                   جلد 17 شماره 1 صفحات 1-10 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Mansouri S, Shafiee-Nick R, Naghizadeh B, Parsaee H. Evaluation of the effects of new synthetic methylquinolinone derivatives on glucose-induced insulin secretion from rats' isolated Langerhans islets. J Birjand Univ Med Sci.. 2010; 17 (1) :1-10
URL: http://journal.bums.ac.ir/article-1-585-fa.html
منصوری سید محمدتقی، شفیعی‏نیک رضا، نقی‏زاده بهاره، پارسایی حیدر. بررسی اثر مشتقات جدید متیل‏کینولینونی بر ترشح انسولین القا شده توسط گلوکز از جزایر لانگرهانس جدا شده موش صحرایی. مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي بيرجند. 1389; 17 (1) :1-10

URL: http://journal.bums.ac.ir/article-1-585-fa.html


1- استاديار ، smt_mansouri@yahoo.com
2- دانشيار
3- استاديار
چکیده:   (29206 مشاهده)

  زمینه و هدف: مهارکننده‏های انتخابی آنزیم فسفو دی‏استراز حلقوی نوع ٣ (PDE3) با افزایش مقدار cAMP ، قدرت انقباضی قلب و ترشح انسولین وابسته به گلوکز را تقویت می‏کنند. در این تحقیق اثر تعدادی از مشتقات متیل‏کینولینون (MC1-MC10) به عنوان مهارکننده انتخابی PDE3 بر ترشح انسولین تحریک‌شده توسط گلوکز (GIIS) مورد بررسی قرار گرفت.

  روش تحقیق: در این مطالعه تجربی، پس از هضم پانکراس جدا شده توسط کلاژناز، جزایر لانگرهانس آزاد در زیر استریومیکروسکوپ به طور دستی جدا و در بافر کربس حاوی گلوکز mM 3 به مدت 30 دقیقه تیمار شدند؛ سپس با محلول گلوکز mM 3 یا mM 10 با و یا بدون ایزوبوتیل متیل گزانتین (IBMX) به عنوان استاندارد و یا با وجود غلظت µM ١٠٠ مشتقات مختلف متیل‏کینولینون تیماردهی انجام شد. انسولین رها شده در مدت یک ساعت، با استفاده از کیت رادیوایمنواسی اندازه‏گیری شد.

  یافته‌ها: گلوکز با غلظت mM ١٠، ترشح انسولین از جزایر را به طور معنی‏داری نسبت به غلظت mM ٣ افزایش داد (٠١/٠>P).

IBMX در غلظت µM ١٠٠، میزان GIIS را به طور معنی‏داری تقویت نمود (٠١/٠>P). از بین ده ترکیب مورد آزمایش، مشتقات MC7 و MC9 میزان GIIS را به طور معنی‏داری در مقایسه با محلول گلوکز mM ١٠ به تنهایی افزایش دادند (٠١/٠>P) که با اثر IBMX قابل مقایسه بود.

  نتیجه‌گیری: ترکیبات مورد آزمایش (MC1-MC10) با وجود داشتن ساختمان مشابه، اثرات متفاوتی بر ترشح انسولین داشتند که احتمالا به دلیل اثر وابسته به بافت این داروها می‏باشد. امید است که بتوان در آینده از این ترکیبات در درمان بیماری دیابت بهره جست.

 

متن کامل [PDF 281 kb]   (1839 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله اصیل پژوهشی | موضوع مقاله: فيزيولوژي
دریافت: ۱۳۸۸/۱۲/۱۷ | پذیرش: ۱۳۹۴/۱۲/۲۰ | انتشار: ۱۳۹۴/۱۲/۲۰

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی بیرجند می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Journal of Birjand University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb