دوره 24، شماره 4 - ( زمستان 1396 )                   جلد 24 شماره 4 صفحات 291-305 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Rajabi A, Siahkouhian M, Akbarnejad A, Yari M. Comparison between the effects of two different frequencies of aerobic exercise with the same volume and detraining period on the levels of irisin hormone, lipid profiles, and insulin resistance index in obese women with type 2 diabetes . J Birjand Univ Med Sci.. 2018; 24 (4) :291-305
URL: http://journal.bums.ac.ir/article-1-2351-fa.html
رجبی علی، سیاه کوهیان معرفت، اکبرنژاد علی، یاری مرتضی. مقایسه تاثیر دو تواتر مختلف تمرین هوازی با حجم یکسان و بی‌تمرینی متعاقب با آن بر سطوح هورمون‌ آیریزین، پروفایل لیپیدی و شاخص مقاومت به انسولین در زنان چاق دیابتی نوع 2 . مجله علمي دانشگاه علوم پزشكي بيرجند. 1396; 24 (4) :291-305

URL: http://journal.bums.ac.ir/article-1-2351-fa.html


1- گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2- استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی, دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران ، m_siahkohian@uma.ac.ir
3- دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4- کارشناسی ارشد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
چکیده:   (144 مشاهده)
زمینه و هدف: دیابت نوع 2 یک معضل مهم برای سلامت عمومی است که افراد زیادی درگیر آن هستند. تمرینات ورزشی و فعالیت بدنی نقش مهمی در پیشگیری و کنترل آن ایفا می‌کند. بنابراین هدف از مطالعه حاضر، مقایسه اثر دو تواتر مختلف تمرین هوازی با حجم یکسان و بی‌تمرینی متعاقب با آن بر سطوح هورمون آیریزین، پروفایل‌لیپیدی و شاخص مقاومت به انسولین در زنان چاق دیابتی نوع 2 بود.
روش تحقیق: در این مطالعه نیمه‌تجربی، 36 زن چاق دیابتی نوع 2 به‌صورت تصادفی به سه گروه مساوی 12 نفر تقسیم شدند. گروه 1 و 2 به‌مدت 8 هفته (1=3 جلسه و 2= 6 جلسه در هفته، با حجم یکسان) تمرین هوازی با شدت 60 تا 75 درصد ضربان قلب بیشینه) انجام دادند. نمونه­ گیری‌ها در مرحله پیش‎آزمون، 48 ساعت و دو هفته پس از آخرین جلسه تمرینی انجام شد.
 یافته‌ها: نتایج درون‌گروهی نشان داد متغیّرهای وزن، چربی بدن و شاخص توده ‌بدنی تنها در گروه یک (کاهش) و مقاومت به انسولین (کاهش) و آیریزین (افزایش) در هر دو گروه تجربی، بعد از گذشت 8 هفته از مداخله، تغییر معنیداری داشتند (0/05P<). همچنین نتایج آزمون تحلیل واریانس یک‌راهه همراه با تست تعقیبی LSD، نشان‌دهنده اختلاف معنی‌دار در متغیّرهای وزن (0/036p=)، درصد چربی (0/001p=)، شاخص توده بدنی (0/008p=)، مقاومت به انسولین (0/001p=) و آیریزین (0/0001p=) در مرحله پس‌آزمون بین گروه‌های مختلف مطالعه بود.
نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر، تأثیر تمرین ورزشی با مدت زمان بیشتر نسبت به تکرر در جلسات تمرینی کوتاه مدت در کنترل عوامل دخیل و مؤثّر در دیابت نوع 2 بارزتر بود. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که زمان برنامه ورزشی، عامل مؤثّری در پیشگیری و کنترل بیماری دیابت نوع 2 می‌باشد که باید در طراحی و برنامه‌ریزی ورزشی مورد توجه قرار گیرد.
متن کامل [PDF 920 kb]   (37 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله اصیل پژوهشی | موضوع مقاله: فيزيولوژي
دریافت: ۱۳۹۶/۸/۲ | پذیرش: ۱۳۹۶/۱۱/۱۰ | انتشار: ۱۳۹۶/۱۱/۱۳

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی بیرجند می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Journal of Birjand University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb