دوره 29، شماره 4 - ( زمستان 1401 )
جلد 29 شماره 4 صفحات 329-320 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Research code: 0
Ethics code: IR.IAU.URMIA.REC.1401.005
Clinical trials code: 0
گلرخ فرخ مهر1 
، قادر نجفی*2 ، سعید عباسی ملکی3
، قادر نجفی*2 ، سعید عباسی ملکی3
1- گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران
2- گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران ،Gh.Najafi@iau.ac.ir
3- مرکز تحقیقات دارویی، موسسه سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران و گروه فارماکولوژی و سم شناسی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران
2- گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران ،
3- مرکز تحقیقات دارویی، موسسه سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران و گروه فارماکولوژی و سم شناسی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران
چکیده: (2754 مشاهده)
زمینه و هدف: سیستم اوپیوئیدی نقش کلیدی در تحمل و وابستگی به اوپیوئیدها ایفاء میکند. از سویی، نشان دادهاند که سیستم اوپیوئیدی در اثر ضد دردی عصاره باریجه نقش دارد؛ بنابراین، هدف مطالعه حاضر بررسی اثر اسانس باریجه بر تحمل و وابستگی به مرفین در موش سوری میباشد.
روش تحقیق: در این مطالعه تجربی ۶۰ سر موش آلبینو به ۱۰ گروه ۶ تایی بهقرار زیر تقسیم شدند: حامل (ml/kg10)، دیازپام(mg/kg 5) و اسانس باریجه (mg/kg 40، 20 و10). وابستگی و تحمل به مرفین با تزریق سه بار در روز آن و به مدت 3 روز القا شد. در مرحله تحمل موشها نیم ساعت قبل تزریق مرفین، داروها را به شکل داخل صفاقی دریافت نمودند. در مرحله وابستگی نیز داروها فقط در روز چهارم (تست) تزریق شدند. علایم سندرم محرومیت در طی 30 دقیقه ثبت شدند. دادهها با نرمافزار SPSS 20 و آزمونهای آماری ANOVA و کروسکال والیس و تستهای تعقیبی توکی و بنفرونی به ترتیب مورد آنالیز قرار گرفتند.
یافتهها: دوزهای mg/kg 20 و 40 اسانس باریجه در مرحله تحمل و تنها دوز بالای (mg/kg40) اسانس سبب کاهش تعداد پرش در مرحله وابستگی شدند. سایر رفتارها (شامل اسهال، دلپیچه، روی دوپا ایستادن، بالارفتن، سگ خیسی، خود تیماری و دندانقروچه) نیز در هر دو مرحله کاهش یافتند.
نتیجهگیری: اسانس باریجه سبب کاهش تحمل و وابستگی به مرفین شده و احتمالاً میتواند بعد آزمایشها تکمیلی جهت درمان وابستگی به اوپیوئیدها مفید باشد.
روش تحقیق: در این مطالعه تجربی ۶۰ سر موش آلبینو به ۱۰ گروه ۶ تایی بهقرار زیر تقسیم شدند: حامل (ml/kg10)، دیازپام(mg/kg 5) و اسانس باریجه (mg/kg 40، 20 و10). وابستگی و تحمل به مرفین با تزریق سه بار در روز آن و به مدت 3 روز القا شد. در مرحله تحمل موشها نیم ساعت قبل تزریق مرفین، داروها را به شکل داخل صفاقی دریافت نمودند. در مرحله وابستگی نیز داروها فقط در روز چهارم (تست) تزریق شدند. علایم سندرم محرومیت در طی 30 دقیقه ثبت شدند. دادهها با نرمافزار SPSS 20 و آزمونهای آماری ANOVA و کروسکال والیس و تستهای تعقیبی توکی و بنفرونی به ترتیب مورد آنالیز قرار گرفتند.
یافتهها: دوزهای mg/kg 20 و 40 اسانس باریجه در مرحله تحمل و تنها دوز بالای (mg/kg40) اسانس سبب کاهش تعداد پرش در مرحله وابستگی شدند. سایر رفتارها (شامل اسهال، دلپیچه، روی دوپا ایستادن، بالارفتن، سگ خیسی، خود تیماری و دندانقروچه) نیز در هر دو مرحله کاهش یافتند.
نتیجهگیری: اسانس باریجه سبب کاهش تحمل و وابستگی به مرفین شده و احتمالاً میتواند بعد آزمایشها تکمیلی جهت درمان وابستگی به اوپیوئیدها مفید باشد.
نوع مطالعه: مقاله اصیل پژوهشی |
موضوع مقاله:
فارماكولوژي
دریافت: 1401/4/5 | پذیرش: 1401/11/18 | انتشار الکترونیک پیش از انتشار نهایی: 1401/12/6 | انتشار الکترونیک: 1401/12/15
دریافت: 1401/4/5 | پذیرش: 1401/11/18 | انتشار الکترونیک پیش از انتشار نهایی: 1401/12/6 | انتشار الکترونیک: 1401/12/15
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |