دوره 20، شماره 1 - ( بهار 1392 )                   جلد 20 شماره 1 صفحات 1-10 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- گروه فیزیوتراپی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران ، akbari_as@yahoo.com
2- دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران
چکیده:   (8373 مشاهده)

 زمینه و هدف: تمرین‌های ساب‌ماگزیمال عضلات ثبات‌دهنده کمر، سبب کاهش درد و ناتوانی بیماران با کمر درد مکانیکی می‌شوند، اما اثر آنها در بیمارانی که ثبات سگمانی به مخاطره افتاده، به‌ندرت مطالعه شده است. هدف از این مطالعه، مقایسه تمرین‌های اختصاصی عضلات ثبات‌دهنده کمر با تمرین‌های متداول، در کاهش درد و ناتوانی در افراد مبتلا به اسپوندیلولیزیس و اسپوندیلولیستزیس بود. 

روش تحقیق: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل‌شده یک‌سوکور، در سال 1388 در زاهدان انجام شد. 24 بیمار مبتلا به اسپوندیلولیزیس و اسپوندیلولیستزیس، به صورت تصادفی در یکی از دو گروه تمرین‌های ثبات‌دهنده (12 نفر) و متداول (12 نفر) قرار گرفتند. درد با مقیاس دیداری درد، زاویه گودی کمر با خط‌کش انعطاف‌پذیر، دامنه حرکتی فلکسیون کمر با آزمون تغییریافته شوبر و شدت ناتوانی با شاخص ناتوانی اسوستری قبل و پس از درمان اندازه‌گیری گردیدند. برنامه تمرین برای هر دو گروه شامل 24 جلسه تمرین طی 12 هفته، هر هفته 2 جلسه و هر جلسه حدود نیم ساعت بود. داده‌ها پس از ورود به نرم‌افزار SPSS (ویرایش 17)، با استفاده از آزمون های آماریکولموگروف اسمیرنوو، لوین، تی‌مستقل و تی‌زوجی در سطح معنی‌داری 05/0P< تجزیه و تحلیل شدند. 

یافته‌ها: میانگین درد در گروه ثبات‌‌دهنده از 5/2±1/6 به 5/2±7/2 (0001/0>P) و در گروه متداول از 8/1±3/6 به 3/1±3/3 (003/0=P) کاهش یافت. میانگین ناتوانی در گروه ثبات‌دهنده از 03/9±4/33 به 1/5±12/9 و در گروه متداول 12/6±5/32 به 68/4±52/18 کاهش یافت (0001/0>P). کاهش درد (012/0=P) و بهبود عملکرد (0001/0>P) در گروه ثبات‌دهنده نسبت به متداول معنی‌دار بود.

 نتیجه‌گیری: تمرین‌های ثبات‌دهنده در کاهش درد و بهبود عملکرد مؤثرتر از تمرین‌های متداول می‌باشند.

متن کامل [PDF 211 kb]   |   متن کامل (HTML)   (1964 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله اصیل پژوهشی | موضوع مقاله: نورولوژي
دریافت: ۱۳۹۱/۱/۲۹ | پذیرش: ۱۳۹۱/۱۲/۱۹ | انتشار: ۱۳۹۴/۱۲/۲۰