fa مقاله سردبیری: احیای نوزادان نارس ۲۲ تا ۲۴ هفته در ایران: یک چالش اخلاقی و بالینی اطفال Pediatrics سردبيري Editorial <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:11px;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span lang="AR-SA">پیشرفت مراقبت‌های پری‌ناتال، مرز بقا را به </span><span lang="FA">۲۲</span><span lang="AR-SA"> هفته کاهش داده است؛ با این‌حال، فقدان پروتکل ملی مدون در کشور، به تصمیم‌گیری‌های سلیقه‌ای، تخصیص نامتناسب منابع محدود و احیای بیهوده انجامیده است. خلأ اساسی نظام سلامت، نبود سامانه ملی ثبت داده‌ها و آمار تفکیک‌شده نوزادان زیر </span><span lang="FA">۲۸</span><span lang="AR-SA"> هفته است. مقایسه بین‌المللی، تفاوت‌های چشمگیری را نشان می‌دهد؛ به‌گونه‌ای که نرخ بقای </span><span lang="FA">۲۲</span><span lang="AR-SA"> و </span><span lang="FA">۲۳</span><span lang="AR-SA"> هفته در ژاپن به‌ترتیب </span><span lang="FA">۶۰</span><span lang="AR-SA"> و </span><span lang="FA">۸۰</span><span lang="AR-SA"> درصد گزارش شده، در حالی‌که این میزان در چین و حتی بین مراکز مختلف آمریکا بسیار متغیّر و پایین‌تر است. لذا تصمیم‌گیری باید مبتنی بر امکانات سطح‌بندی‌شده هر مرکز و بر پایه سه رویکرد احیای کامل، مراقبت تسکینی و تصمیم‌گیری مشترک استوار باشد. سن حاملگی به‌تنهایی ملاک کافی نیست و عواملی نظیر وزن تولد، جنسیت، آپگار دقیقه </span><span lang="FA">۵</span><span lang="AR-SA">، عوارض مادری و به‌ویژه کورتیکواستروئید پیش از تولد باید در مدل‌های پیش‌آگهی تجمیع شوند. ارجاع پیش از زایمان به مراکز سطح </span><span lang="FA">۳</span><span lang="AR-SA"> و </span><span lang="FA">۴</span><span lang="AR-SA"> حائز اهمیت حیاتی است. در پایان، راه‌اندازی سامانه ملی ثبت داده‌ها، تدوین راهنمای بالینی ملی، طراحی ابزار بومی محاسبه خطر، و سطح‌بندی مراکز و تعیین صلاحیت احیا پیشنهاد می‌گردد.</span></span></span></span></span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:12px;"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""><a name="_Hlk200355634"><span style="background:white"><span style="color:black">Advances in perinatal care have lowered the threshold of viability to 22 weeks; however, the absence of a codified national protocol in Iran has resulted in subjective decision-making, inappropriate allocation of limited resources, and futile resuscitation. The fundamental gap in the health system is the lack of a national registry and disaggregated data on infants born before 28 weeks. International comparisons reveal striking differences; survival rates at 22 and 23 weeks in Japan have been reported at 60% and 80%, respectively, whereas rates in China and even across US centers remain highly variable and lower. Decisions should therefore be based on the tiered capabilities of each center and on three approaches: active resuscitation, palliative care, and shared decision-making. Gestational age alone is insufficient; birth weight, sex, 5-minute Apgar score, maternal complications, and particularly antenatal corticosteroid administration should be integrated into prognostic models. Antenatal referral to level 3 and 4 centers is of critical importance. Finally, establishing a national registry, developing a national clinical guideline, designing a localized risk calculator, and tiering centers with defined resuscitation eligibility are recommended.</span></span></a></span></span></div> چالش اخلاقی, مراقبت تسکینی نوزاد, احیای نوزاد, نوزاد نارس Ethical Challenge, Neonatal Palliative Care, Neonatal Resuscitation, Premature Infant 0 0 http://journal.bums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2625-2&slc_lang=fa&sid=1 - - فاطمه بقال صفا ftahery@yahoo.com 8700319475328460052925 8700319475328460052925 Yes - فوق تخصص نوزدان دانشگاه علوم پزشکی یزد - - فاطمه طاهری info.journal@bums.ac.ir 8700319475328460052926 8700319475328460052926 No - متخصص کودکان استاد گروه کودکان دانشگاه علوم پزشکی بیرجند